สำนึกผิด


๑. สำนึกผิด "นี่เธอ เห็นหรือเปล่าล่ะ ที่หน้าห้องสมุดเขาเขียนไว้ว่าอย่างไร" ณัฐกานต์ร้องถามเพื่อนที่กำลังโยนถุงพลาสติกใส่ขนมลงบนพื้นสนามหน้าห้องสมุด "ไม่เห็นและไม่สนใจ ฉันพอใจจะทิ้งอย่างนี้ใครจะทำไม" วาทินีลอยหน้าตอบ "ไม่มีใครจะไปทำอะไรเจ้าแม่วาทินีหรอกจ๊ะ ทุกคนเขารู้ดีว่าเธอเป็นคนเก่ง แต่คงไม่ดีแน่ ๆ ถ้าเธอเป็นคนมักง่ายอย่างนี้" ณัฐกานต์ต่อว่าวาทินีอย่างไม่เกรงใจ "เธอไม่เห็นใจ ไม่สงสารผู้ที่ต้องคอยทำความสะอาดบ้างหรือ พวกเขาคงจะเหนื่อยเพิ่มขึ้นถ้าต้องกวาดแล้วกวาดอีก ที่สำคัญกว่านั้นจะทำให้โรงเรียน ของเราสกปรกไม่น่าดูอีกด้วย" "ยายณัฐ เธอเป็นเพื่อนหรือเป็นครูของฉันกันแน่ เธอรู้ไหมว่าภารโรงเขามีหน้าที่คอยทำความสะอาดโรงเรียน แล้วทำไมต้องไปเห็นใจไปสงสารเขาด้วย หน้าที่ใครหน้าที่คนนั้น" วาทินีไม่ยอมลดละ "ยายวา เธอนี่ไม่ยอมเข้าใจอะไรเลยนะ อย่างนี้ต้อง ให้เจอกับตัวเองจึงจะรู้สึก ฉันไม่อยากพูดกับเธออีกแล้ว" กล่าวจบณัฐกานต์ก็รีบเดินขึ้นห้องเรียน "ณัฐ ณัฐ ดูโน่นซิ มีคนกำลังล้อมดูอะไรกันก็ไม่รู้" เพื่อน ๆ เรียกให้ณัฐกานต์หันไปดู "เราไปดูกันดีไหม" เพื่อน ๆ ชวนณัฐกานต์ "ไปก็ไป" ณัฐกานต์กล่าวก่อนที่จะเดินนำหน้าเพื่อน ๆ มุ่งตรงไปยังจุดที่นักเรียนกำลังห้อมล้อมอยู่กลางสนาม "น้อง น้อง เกิดอะไรขึ้นหรือจ๊ะ" ณัฐกานต์ร้องถาม นักเรียนที่เดินผ่านมา "พี่ ชั้น ป.๖ หกล้ม นั่งร้องไห้อยู่ที่กลางสนาม" เด็กคนนั้นตอบ ณัฐกานต์รีบเดินเข้าไปดู ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของเธอ ก็คือวาทินีกำลังเอามือทั้งสองข้างกุมข้อเท้า หน้าตาบูดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวด น้ำตาไหลอาบแก้ม พอเห็นณัฐกานต์เดินเข้ามา เธอรีบขอความช่วยเหลือทันที "ณัฐ ช่วยพาฉันไปหาครูพยาบาลหน่อยเถอะ ฉันปวดข้อเท้าเหลือเกิน" "เกิดอะไรขึ้น ไหนเล่าให้ฉันฟังซิ" ณัฐกานต์ร้องถาม "ไม่อยากเล่าเลย ฉันอายเธอที่สุดรู้ไหม" วาทินีกล่าวก่อน ที่จะเล่าให้เพื่อนฟัง "เรื่องเป็นอย่างนี้ ขณะที่ฉันวิ่งไล่น้อง ป.๔ บังเอิญเท้าของฉันไปเหยียบเปลือกกล้วยที่ใครทิ้งไว้ก็ไม่รู้ เลยลื่น ล้มลง ข้อเท้าของฉันแพลงอย่างที่เธอเห็นนี่แหละ" วาทินีอธิบาย "แล้วทำไมเธอต้องอายฉันด้วยละ" ณัฐกานต์ถาม "ก็เธอเคยเตือนฉันเรื่องการทิ้งขยะไม่เลือกที่ ฉันไม่เชื่อเธอ บัดนี้กรรมตามสนองฉัน ทำให้ฉันต้องเจ็บปวดเพราะเปลือกกล้วยที่คนมักง่ายทิ้งไว้ ฉันสำนึกได้แล้วว่าการทิ้งขยะไม่เลือกที่ นอกจากจะทำให้สกปรก และภารโรงต้องทำงานเพิ่มขึ้นแล้ว ยังอาจจะทำให้เกิดอุบัติเหตุอีกด้วย ต่อไปฉันจะไม่ยอมเป็นคนมักง่าย อีกแล้ว" วาทินีพูดด้วยความสำนึกผิด "เอ้า…. พวกเรา ช่วยกันหามวาทินีไปหาครูพยาบาลก่อน เถอะ" ณัฐกานต์บอกเพื่อน ๆ ก่อนที่ทุกคนจะช่วยกันนำผู้บาดเจ็บไปยังห้องพยาบาลของโรงเรียน ผลงาน : สมพงศ์ ชูสุวรรณ

๑. สำนึกผิด

        "นี่เธอ เห็นหรือเปล่าล่ะ ที่หน้าห้องสมุดเขาเขียนไว้ว่าอย่างไร" ณัฐกานต์ร้องถามเพื่อนที่กำลังโยนถุงพลาสติกใส่ขนมลงบนพื้นสนามหน้าห้องสมุด
        "ไม่เห็นและไม่สนใจ ฉันพอใจจะทิ้งอย่างนี้ใครจะทำไม" วาทินีลอยหน้าตอบ
        "ไม่มีใครจะไปทำอะไรเจ้าแม่วาทินีหรอกจ๊ะ ทุกคนเขารู้ดีว่าเธอเป็นคนเก่ง แต่คงไม่ดีแน่ ๆ ถ้าเธอเป็นคนมักง่ายอย่างนี้" ณัฐกานต์ต่อว่าวาทินีอย่างไม่เกรงใจ "เธอไม่เห็นใจ ไม่สงสารผู้ที่ต้องคอยทำความสะอาดบ้างหรือ พวกเขาคงจะเหนื่อยเพิ่มขึ้นถ้าต้องกวาดแล้วกวาดอีก ที่สำคัญกว่านั้นจะทำให้โรงเรียน ของเราสกปรกไม่น่าดูอีกด้วย"
        "ยายณัฐ เธอเป็นเพื่อนหรือเป็นครูของฉันกันแน่ เธอรู้ไหมว่าภารโรงเขามีหน้าที่คอยทำความสะอาดโรงเรียน แล้วทำไมต้องไปเห็นใจไปสงสารเขาด้วย หน้าที่ใครหน้าที่คนนั้น" วาทินีไม่ยอมลดละ
        "ยายวา เธอนี่ไม่ยอมเข้าใจอะไรเลยนะ อย่างนี้ต้อง ให้เจอกับตัวเองจึงจะรู้สึก ฉันไม่อยากพูดกับเธออีกแล้ว" กล่าวจบณัฐกานต์ก็รีบเดินขึ้นห้องเรียน

        "ณัฐ ณัฐ ดูโน่นซิ มีคนกำลังล้อมดูอะไรกันก็ไม่รู้" เพื่อน ๆ เรียกให้ณัฐกานต์หันไปดู "เราไปดูกันดีไหม" เพื่อน ๆ ชวนณัฐกานต์
        "ไปก็ไป" ณัฐกานต์กล่าวก่อนที่จะเดินนำหน้าเพื่อน ๆ มุ่งตรงไปยังจุดที่นักเรียนกำลังห้อมล้อมอยู่กลางสนาม
        "น้อง น้อง เกิดอะไรขึ้นหรือจ๊ะ" ณัฐกานต์ร้องถาม นักเรียนที่เดินผ่านมา
        "พี่ ชั้น ป.๖ หกล้ม นั่งร้องไห้อยู่ที่กลางสนาม" เด็กคนนั้นตอบ
        ณัฐกานต์รีบเดินเข้าไปดู ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของเธอ ก็คือวาทินีกำลังเอามือทั้งสองข้างกุมข้อเท้า หน้าตาบูดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวด น้ำตาไหลอาบแก้ม พอเห็นณัฐกานต์เดินเข้ามา เธอรีบขอความช่วยเหลือทันที
        "ณัฐ ช่วยพาฉันไปหาครูพยาบาลหน่อยเถอะ ฉันปวดข้อเท้าเหลือเกิน"
        "เกิดอะไรขึ้น ไหนเล่าให้ฉันฟังซิ" ณัฐกานต์ร้องถาม
        "ไม่อยากเล่าเลย ฉันอายเธอที่สุดรู้ไหม" วาทินีกล่าวก่อน ที่จะเล่าให้เพื่อนฟัง "เรื่องเป็นอย่างนี้ ขณะที่ฉันวิ่งไล่น้อง ป.๔ บังเอิญเท้าของฉันไปเหยียบเปลือกกล้วยที่ใครทิ้งไว้ก็ไม่รู้ เลยลื่น ล้มลง ข้อเท้าของฉันแพลงอย่างที่เธอเห็นนี่แหละ" วาทินีอธิบาย
        "แล้วทำไมเธอต้องอายฉันด้วยละ" ณัฐกานต์ถาม
        "ก็เธอเคยเตือนฉันเรื่องการทิ้งขยะไม่เลือกที่ ฉันไม่เชื่อเธอ บัดนี้กรรมตามสนองฉัน ทำให้ฉันต้องเจ็บปวดเพราะเปลือกกล้วยที่คนมักง่ายทิ้งไว้ ฉันสำนึกได้แล้วว่าการทิ้งขยะไม่เลือกที่ นอกจากจะทำให้สกปรก และภารโรงต้องทำงานเพิ่มขึ้นแล้ว ยังอาจจะทำให้เกิดอุบัติเหตุอีกด้วย ต่อไปฉันจะไม่ยอมเป็นคนมักง่าย อีกแล้ว" วาทินีพูดด้วยความสำนึกผิด
        "เอ้า…. พวกเรา ช่วยกันหามวาทินีไปหาครูพยาบาลก่อน เถอะ" ณัฐกานต์บอกเพื่อน ๆ ก่อนที่ทุกคนจะช่วยกันนำผู้บาดเจ็บไปยังห้องพยาบาลของโรงเรียน

ผลงาน : สมพงศ์ ชูสุวรรณ

จัดสร้างและพัฒนา โดย สมพงศ์ ชูสุวรรณ
๑๓๘/๑๘ ซอยวุฒากาศ ๔๒ แยก ๒-๑ ถนนวุฒากาศ แขวงบางค้อ เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร ๑๐๑๕๐