ยินดีต้อนรับสู่เว็บไซต์ สมพงศ์  ชูสุวรรณ!

     มิ่งมงคลของชีวิต
มิ่งมงคลของชีวิต

     เมนูหลัก
· หน้าแรก
· กระดานข่าว
· ข่าวสารส่วนตัว
· ดาวน์โหลด
· ติดต่อเรา
· ทีวีออนไลน์
· ยอดฮิตติดอันดับ
· วารสาร
· สถิติเข้าชม
· สมุดเยี่ยมชม
· สารบัญเว็บ
· เข้าสู่ระบบ
· เนื้อหาสาระ
· เผยแพร่ข่าวสาร
· เรื่องทั้งหมด
· เรื่องทั้งหมดสำหรับพิมพ์
· แนะนำและบอกต่อ

     ประวัติผมเองครับ
นายสมพงศ์  ชูสุวงรรณ 

     ผลงาน อ.ชบาบุญ
ภาพประกอบ

ปุ่ม  บทคัดย่อ (ผลงาน คศ.๓)
  
 

     พ่อเล่านิทานให้ลูกฟัง

     บุปผาราชินี
กุหลาบควีนสิริกิติ์

ปุ่ม บทนำบุปผาราชินี
ปุ่ม กุหลาบควีนสิริกิติ์
ปุ่ม คัทลียาควีนสิริกิติ์
ปุ่ม ดอนญ่าควีนสิริกิติ์
ปุ่ม ดุสิตา
ปุ่ม มณีเทวา
ปุ่ม สร้อยสุวรรณา
ปุ่ม ทิพเกสร
ปุ่ม สรัสจันทร
ปุ่ม นิมมานนรดี
ปุ่ม โมกราชินี
ปุ่ม ชบาสีฟ้า
ปุ่ม กุหลาบมอญ

     เรื่องสั้นของสมพงศ์

     ร้อยแปดพันเก้า

ภาพประกอบ

ปุ่ม  สุภาษิต คำพังเพย
ปุ่ม  กิระ ดังได้สดับมา
ปุ่ม  ปกิณณกะธรรม
ปุ่ม  ก.ข.ศีลธรรม
ปุ่ม  มงคลชีวิต

     ผลงานกลอนของผม

สมพงศ์  ชูสุวรรณ 

กลอนธรรมะ

ปุ่ม  อิทธิบาท
ปุ่ม  สังคหวัตถุ
ปุ่ม  ฆราวาสธรรม
ปุ่ม  ทิฏฐธัมมิกัตถะประโยชน์
ปุ่ม  จักรธรรม
ปุ่ม  ทิศ ๖
ปุ่ม  อบายมุข ๖
ปุ่ม  อคติ
ปุ่ม  อบายมุข ๔
ปุ่ม  อริยสัจ ๔


กลอนประโลมโลก

ปุ่ม  ธรรมชาติยามเช้า
ปุ่ม  เหงา เศร้า คิดถึง
ปุ่ม  ตัวไกล  ใจใกล้
ปุ่ม  ความเหมือนกัน
ปุ่ม  เหตุเกิดเพราะเฟซบุคส์

กลอนสอนใจ

ปุ่ม  ดอกไม้กับผู้หญิง

กลอนนิทานธรรม

พระนางสามาวดีคำกลอน
ปุ่ม
 บทเกริ่นนำ
ปุ่ม กษัตริย์ ๒ สหาย
ปุ่ม พระเจ้าอุเทนกับนกหัสดีลิงค์
ปุ่ม อัลลกัปปะดาบสเสียพิธี
ปุ่ม กุมารอุเทนยกทัพช้าง
ปุ่ม สองผัวเมียไปหาอาชีพ
ปุ่ม กำเนิดโฆสกะเศรษฐี

ประเพณีวัฒนธรรม


     สานฝัน

     Facebook สมพงศ์



     เลือกภาษา
เลือกรูปแบบภาษา:


     สมุดเยี่ยมชม

     ค้นหาด้วย Google
Google
ค้นปุ๊บเจอปั๊บ
ค้นหาโดย Google
ค้นหา:

เว็บ
www.choosuwan.com

ค้นหาแบบปลอดภัย:



การค้นหางแบบละเอียด

กวางป่าสามพี่น้อง





ทางเลือกสำหรับผู้ที่เห็นคุณค่าของคุณธรรมและจริยธรรม

พ่อเล่านิทานให้ลูกฟัง


นำนิทานชาดกมาเล่า  โดย.... สมพงศ์  ชูสุวรรณ


 ตกแต่ง




กวางป่าสามพี่น้องกวางป่าสามพี่น้อง


        ทุกวันเสาร์ต้นเดือน พ่อกับแม่จะพามนไปเที่ยวที่สวนสัตว์เขาดินเป็นประจำ พ่อบอกว่าการที่เราได้พบเห็นและใกล้ชิดกับธรรมชาติ จะทำให้จิตใจสดชื่น เบิกบาน และจะซึมซับเอาความรัก ความหวงแหนในธรรมชาติไว้ทีละเล็กทีละน้อย จนกลายเป็นความผูกพันที่ไม่สามารถแยกออก จากกันได้ ถ้าเมื่อใดที่มนุษย์ทุกคนเกิดมีความรู้สึกเช่นที่ว่านี้กับธรรมชาติแล้ว ความหายนะที่เกิดขึ้นจากการกระทำของมนุษย์อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ก็จะหมดสิ้นไป ความสมดุลทางนิเวศวิทยาก็จะกลับคืนมาสู่ผืนโลก ความอุดมสมบูรณ์ก็จะเป็นสมบัติล้ำค่าของมนุษยชาติสืบต่อไป พ่อบอกอีกว่าสัตว์ ทุกตัวต้องการความรักจากเราเหมือนกับที่เราต้องการความรักจากพ่อแม่ ญาติพี่น้อง และคนอื่น ๆ ดังนั้นเราต้องให้ความรักแก่สัตว์มาก ๆ วันนี้เราทุกคน หมายถึงพ่อแม่และมนได้เดินชมความสวยงามและความน่ารักของสัตว์หลาย ๆ ชนิด จนรู้สึกเหนื่อยจึงได้พากันเข้าไปนั่งพักที่ม้าหิน ใต้ซุ้มไม้ที่ทางสวนสัตว์จัดไว้บริการ แม่หยิบเอาอาหารที่เตรียมมาจากบ้านออกมารับประทานกันอย่างเอร็ดอร่อย
        "มนชอบสัตว์อะไรมากที่สุดล่ะลูก" แม่เอ่ยถาม
        "ชอบเกือบทุกชนิดค่ะ แต่ถ้าถามว่าสัตว์อะไรน่ารักมากที่สุด มนว่าต้องเป็นกวางแน่เลย" มนตอบ
        "นอกจากน่ารักแล้ว กวางยังเป็นสัตว์ที่รักพี่รักน้อง ชนิดที่เรียกว่าร่วมเป็นร่วมตายกันเลยทีเดียว" พ่อพูดเสริมขึ้น
        "จริง ๆ หรือค่ะคุณพ่อ" มนรีบถามพ่อเพราะรู้สึกสนใจเรื่องที่พ่อพูด
        "นิทานชาดกกล่าวไว้อย่างนั้นแหละลูก" พ่อตอบหน้าตาเฉย
        "โธ่ … คุณพ่อ มนคิดว่าเป็นเรื่องจริง แต่ถึงจะเป็นนิทานก็ไม่เป็นไรคุณพ่อเล่าให้ฟังซิคะ มนอยากฟังที่สุดเลย" มนขอร้องให้พ่อเล่า ให้ฟัง พ่อก็ไม่รอช้า รีบเล่านิทานให้มนฟังทันที

        ณ เมืองแห่งหนึ่ง ภรรยาของเจ้าเมืองกำลังตั้งครรภ์ คืนหนึ่งในขณะที่นอนหลับ ก็ฝันไปว่าได้เห็นกวางป่าสีทอง เมื่อตื่นขึ้นมาจึง เล่าเรื่องให้ท่านเจ้าเมืองฟัง และบอกว่าตนอยากเห็นกวางสีทอง ถ้าไม่ได้เห็นคงจะต้องตายแน่ ๆ
        ท่านเจ้าเมืองจึงเรียกบรรดานายพรานผู้เชี่ยวชาญในการล่าสัตว์ป่าให้มาพบ แล้วสอบถามว่าผู้ใดเคยเห็นกวางสีทองบ้าง ถ้าใคร สามารถจับกวางขนสีทองที่ยังมีชีวิตอยู่มาให้ภรรยาของเราได้ เราจะให้รางวัลอย่างงามทีเดียว
        มีพรานหนุ่มคนหนึ่งบอกท่านเจ้าเมืองว่า ตัวของเขาทราบที่อยู่ของกวางสีทอง เพราะพ่อของเขาเคยพบและบอกให้เขาทราบก่อนที่พ่อ จะตาย พร้อมกับได้กำชับให้เขาเก็บไว้เป็นความลับ
        "เจ้าสามารถไปจับมาได้ไหมล่ะ" เจ้าเมืองถาม
        "คิดว่าคงจะได้" พรานหนุ่มตอบ
        "ถ้าเช่นนั้น เจ้าจงรีบไปดำเนินการจับมาให้แก่ภรรยาของเราโดยเร็ว" เจ้าเมืองรีบบอก

        พรานหนุ่มรับคำแล้วกลับไปยังที่พัก จัดเตรียมเครื่องมือในการดักสัตว์พร้อมแล้วออกเดินทางไปตามเส้นทางที่พ่อของตนได้บอกเอาไว้ เขาเดินทางไปจนถึงที่อยู่อาศัยของกวางสีทอง พบฝูงกวางเป็นจำนวนมากซึ่งมีหัวหน้าเป็นเพศผู้และมีขนสีทอง พรานหนุ่มได้เฝ้าสังเกตการเคลื่อนไหวจนกระทั่งรู้ว่าฝูงกวางลงกินน้ำที่ไหน และหัวหน้าฝูงลงกินน้ำด้านใดของสระ เขาจึงใช้เชือกหนังทำเป็น บ่วงดักไว้ตรงที่กวางสีทองลงกินน้ำ เมื่อได้เวลากวางขนสีทองหัวหน้าฝูงก็นำบริวารมากินน้ำที่สระแห่งนั้นดังเช่นที่เคยได้ปฏิบัติมา และได้ติดบ่วง ของพรานหนุ่ม เมื่อกวางขนสีทองรู้ตัวว่าตนเองได้ติดบ่วงของนายพราน ก็ระงับความตกใจเอาไว้ ไม่ได้แสดงอาการผิดปกติให้บรรดากวางที่ เป็นบริวารเห็น เพราะเกรงว่าถ้าบริวารซึ่งกำลังกระหายน้ำรู้เข้าจะตกใจพากันวิ่งหนีกระเจิดกระเจิงโดยไม่ทันได้กินน้ำ หลังจากที่บรรดาบริวารได้กิน น้ำจนอิ่ม รู้สึกสดชื่นกันทั่วหน้าและพากันขึ้นจากสระจนหมดแล้ว กวางสีทองผู้เป็นหัวหน้าจึงกระชากขาอย่างแรงเพื่อให้บ่วงขาด ยิ่งกระชากบ่วง ก็ยิ่งรัดแน่น ถูกเชือกหนังของพรานหนุ่มบาดที่ขาเป็นแผลลึก กวางขนสีทองรู้ตัวว่าไปไม่รอดแน่จึงส่งเสียงร้องเป็นสัญญาณให้บริวารรีบหนีไป

        ครั้นบรรดากวางที่เป็นบริวารได้ยินเสียงร้องของหัวหน้าฝูงบอกให้รู้ว่ามีอันตราย บรรดาบริวารต่างพากันวิ่งหนีเอาตัวรอดเสียงดังสนั่น ไปทั้งป่า สักครู่หนึ่งมีกวางตัวผู้และกวางตัวเมียวิ่งกลับมาสู่ที่ที่กวางสีทองติดบ่วง กวางทั้งสามตัวนี้เป็นพี่น้องกัน โดยที่กวางขนสีทองเป็นพี่ใหญ่ กวางตัวผู้อีกตัวหนึ่งเป็นพี่รอง ส่วนกวางตัวเมียเป็นน้องเล็ก กวางขนสีทองเห็นดังนั้นจึงรีบบอกให้น้องทั้งสองรีบหนีไป
        "น้องทั้งสองรีบไปจากที่นี่โดยเร็ว ที่นี่มีอันตรายสำหรับเจ้าทั้งสอง"
        "เราทั้งสองจะอยู่กับพี่ที่นี่ เราปล่อยพี่ไว้เพียงลำพังตัวเดียวไม่ได้" กวางตัวผู้แจ้งให้พี่ทราบ
        "ใช่ เราทั้งสองจะอยู่กับพี่ตลอดไป" กวางตัวเมียกล่าวเสริม
        "เจ้าทั้งสองจะทำอย่างนั้นไม่ได้ ไม่มีเจ้าทั้งสองแล้วใครจะหาอาหารมาเลี้ยงพ่อแม่ของเราซึ่งแก่มากแล้ว ซ้ำตาทั้งสองยังบอดอีกด้วย ไม่มีเจ้าแล้วใครเป็นผู้นำฝูงกวางของเรา รีบไปเถอะอย่ามัวชักช้าอยู่เลย" กวางขนสีทองพยายามชี้แจงเหตุผลให้กวางทั้งสองฟัง
        "ถึงอย่างไรเราทั้งสองก็จะไม่ยอมไปจากที่นี่จนกว่าจะมีพี่ไปด้วย ถ้าพี่ต้องตายเราก็ขอตายด้วย" กวางทั้งสองยืนยัน

        พรานหนุ่มได้ฟังเรื่องราวของกวางสามพี่น้องโดยตลอด รู้สึกสลดใจในการกระทำของตนเอง และรู้สึกประทับใจในความรักของ กวางสามพี่น้องเป็นยิ่งนัก เขาจึงเดินไปยังกวางขนสีทอง ยกมือขึ้นลูบหลังเบา ๆ ด้วยหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความเห็นใจและเมตตาสงสาร เขารีบแก้เชือกหนังออกจากขาของกวางขนสีทอง ใช้มือลูบที่บาดแผลพร้อมกับรำพึงอยู่ในใจว่า
        "ข้าขออโหสิกรรมที่กระทำในสิ่งที่เลวร้ายแก่เจ้า ขอให้เจ้าจงปลอดภัยด้วยประการทั้งปวงเถิด" แล้วจึงปล่อยให้กวางขนสีทอง และน้องทั้งสองเข้าป่าไป

        พรานหนุ่มเดินทางกลับไปหาท่านเจ้าเมือง เมื่อท่านเจ้าเมืองเห็นพรานหนุ่มกลับมาก็รีบถามว่า
        "จับกวางขนสีทองมาได้ไหมล่ะ"
        "ได้มาแต่ขนสีทองที่ติดมือข้าพเจ้าขณะที่ข้าพเจ้าลูบหลังของมัน" พรานหนุ่มตอบ
        "เมื่อเจ้าสามารถจับตัวลูบคลำมันได้ แล้วทำไมจึงไม่เอาตัวมันมาให้เราล่ะ" เจ้าเมืองถามด้วยความสงสัย
        "ได้เห็นความรักที่กวางขนสีทองและพี่น้องมีต่อกันจึงทำไม่ลง" นายพรานหนุ่มกล่าว พร้อมกับเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด ให้ท่านเจ้าเมืองฟังโดยละเอียด
ท่านเจ้าเมืองและภรรยาได้ฟังแล้วก็รู้สึกใจอ่อน เกิดเมตตาสงสารอย่างจับใจ รำพึงออกมาว่า
        "โถ สัตว์ป่ายังรู้จักรักกัน รักพี่รักน้อง รักพ่อรักแม่ และรักบริวารของตน เป็นความรักที่ยิ่งใหญ่จริง ๆ"
        ส่วนภรรยาของท่านเจ้าเมืองก็หายแพ้ท้อง ไม่มีความต้องการที่จะเห็นกวางขนสีทองอีกต่อไป

        ท่านเจ้าเมืองได้มอบรางวัลให้แก่นายพรานหนุ่มมากกว่ารางวัลที่ได้กำหนดเอาไว้มากมาย เพื่อบูชาน้ำใจที่เปี่ยมไปด้วยความเมตตา ของเขา ภายหลังนายพรานหนุ่มเบื่อหน่ายอาชีพดักสัตว์ รู้สึกสลดใจในการที่ต้องทำร้ายสัตว์จึงมอบทรัพย์สินทั้งหมดให้บุตรและภรรยา แล้วออกบวชเป็นฤาษีบำเพ็ยญตบะอยู่กลางป่า

        "จบแล้วลูก" พ่อบอกมนเมื่อเล่านิทานจบลง
        "มนบอกคุณแม่แล้วว่ากวางน่ารักที่สุด คุณแม่ก็ไม่เชื่อ" มนหันไปพูดกับแม่
        "แม่ยังไม่ได้พูดเลยว่าแม่ไม่เชื่อลูก ลูกใส่ร้ายแม่ พ่อช่วยเป็นพยานด้วยนะ" แม่พูดพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ อย่างมีความสุข
        "ความรักเป็นสิ่งที่ดี ถ้าทุกคนรักกัน เห็นอกเห็นใจกัน โลกของเราจะไม่วุ่นวายและน่าอยู่มากกว่านี้ทีเดียว เออ…พ่อว่าเรานั่งพักกันนานแล้ว ไปเดินดูสัตว์อื่น ๆ กันต่อเถอะ" พ่อกล่าวสรุปและชวนแม่กับมนไปเดินชมสัตว์ต่าง ๆ ต่อไป จนสมควรแก่เวลาจึงพากันขึ้นรถเดินทางกลับบ้าน



ตกแต่ง


จัดสร้างและพัฒนา โดย สมพงศ์ ชูสุวรรณ
๑๓๘/๑๘ ซอยวุฒากาศ ๔๒ แยก ๒-๑ ถนนวุฒากาศ แขวงบางค้อ เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร ๑๐๑๕๐









สงวนลิขสิทธิ์โดย © สมพงศ์ ชูสุวรรณ All Right Reserved.

ติดประกาศ: 2010-09-30 (1828 ครั้ง)

[ ย้อนกลับ ]






จัดทำโดย 
สมพงศ์  ชูสุวรรณ
๑๓๘/๑๘  ซอยวุฒากาศ ๔๒ แยก ๒-๑  ถนนวุฒากาศ แขวงบางค้อ เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร  ๑๐๑๕๐

All logos and trademarks in this site are property of their respective owner. The comments are property of their posters, all the rest © 2005 by me.
You can syndicate our news using the file backend.php or ultramode.txt
PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
การสร้างหน้าเอกสาร: 0.11 วินาที