ผ่านแล้วรัตติกาลนี้          มืดมิด
                                              ห่มผ้าปิดอกชิด                        เชยชื่น
                                              พระพายผ่านแผ่วชื่นจิต             สะท้าน
                                              เอียงแอบอิ่มผ้าผืน                    อมยิ้ม  นิทรา 

                                                        หากแต่นัย์ตากระจ่าง      เบิกกว้าง
                                              ยากนักจักหลับร้าง                   ลงได้
                                              จินตนาตรึกถึงทาง                   สานรัก
                                              ฝากฟ้าผ่านดาวใส                    ส่งใจ  ให้เธอ
                                                        โอบอุ่นกรุ่นฉากรัก         ที่สร้าง
                                              ชอนเชยสองแก้มนาง               อ่อนนุ่ม
                                              มือเธอตระกองมิห่าง                 กายเรา
                                              เชื้อเชิญรักปักเข้า                    ฤทัย  อุรา
                                                         ออกมาจากในห้วง         แห่งภวังค์
                                              รัตติกาลนี้เจ้าช่าง                    นานเนิ่น
                                              รักเอ๋ยเจ้าเอ๋ยแสนห่าง              จริงหนอ
                                              แสร้งให้ข้าขัดเขิน                    ได้ใน  จินตนา

                                                                                                   ด้วยความ คิดถึง

สงวนลิขสิทธิ์โดย © สมพงศ์ ชูสุวรรณ All Right Reserved.

ติดประกาศ: 2011-07-15 (635 ครั้ง)