วันเข้าพรรษา  ถือกำเนิดมาเนื่องจากว่าพระสาวกในพระพุทธศาสนาได้ออกเผยแพร่พระพุทธศาสนาโดยไม่มีวันหยุด  พอถึงช่วงฤดูฝนเป็นช่วงที่ชาวบ้านทำไร่ทำนากัน  พระสาวกที่ออกไปเผยแพร่ศาสนาจึงเดินเหยีบย่ำข้าวกล้าที่ชาวนาปลูก  ทำให้พืชผลเหล่านั้นเสียหาย  ชาวบ้านจึงกล่าวตำหนิว่า "พระภิกษุในพระพุทธศาสนาช่างไม่รู้จักกาลเวลาเสียเลย  พากันจาริกไปเรื่อย ๆ ไม่หนฃยุดยั้งแม้ในระหว่างฤดูฝน  บางครั้งก็ไปเหยีบข้าวกล้าของชาวนาเสียหาย  ขณะที่พวกนิครนถ์ นักบวชในศาสนาอื่น และฝูงนกยังหยุดพักผ่อน  ไม่ท่องเที่ยวไปในฤดูฝนเช่นนี้"  เมื่อพระพุทธเจ้าทรงทราบเช่นนั้น  พระองค์ไม่ทรงต้องการให้พระภิกษุทำความเดือดร้อนแก่ชาวบ้าน  จึงทรงบัญญัติเรื่องการเข้าพรรษาในพระวินัยว่า "อนุชานามิ ภิกขะเว วัสสัง อุปคันตุง"  แปลว่า  "ภิกษุทั้งหลาย  เราอนุญาตให้พวกเธออยู่จำพรรษา"